Een leuk bezoekje aan Kevin en hoe het gaat met de Kiberaboys,

Een leuke groepsfoto maar dit is dus de plek waar enkele van onze jongens normaal slapen…

Het is alweer een poosje geleden dat ik een blog heb geschreven, dus ik dacht laat ik mijn  laptop maar eens pakken en aan de slag gaan. Deze keer wil ik wat schrijven over een jongen die een aantal jaar geleden op de farm zat en inmiddels het programma heeft afgerond en alweer anderhalf jaar werkt. Ik vond het leuk om eens een jongen op te zoeken die op de farm gezeten heeft en na het afronden naar een baan is gebracht. Gelukkig is  er een jongen,Kevin,  dichtbij de farm aan het werk gegaan,  dus het werd tijd voor een visit.

 

Ik keek er naar uit, omdat tijdens het 2-jarige traject er ook weleens  jongens uit het programma stappen of dat tijdens het werken op de farm er soms veel geklaagd wordt over kleine dingen,  is het ook weleens goed om de andere kant te zien van een jongen die zijn certificaat heeft en werkt! Na een kort autoritje vanuit de farm waren kwamen we aan bij Kevin en hoe leuk was het om hem weer te zien na een aantal jaar, ik leek net een omaatje die elke keer als ze haar kleinkind ziet weer zegt:” Oh wat ben je groot en sterk geworden.” Maar dat was ook echt zo. Het was gewoon super leuk om een jongen zo terug te zien. Vervolgens heeft Kevin mij door zijn hele werkplek geleid en alles laten zien! En het was mooi en dankbaar om te horen dat zijn baas verteldedat hij zo blij is met deze jongen. Inmiddels is Kevin de baas over de tomatenkassen en ook over verschillende stukjes land. En zoals Kevin zelf zei: wie had dit een aantal jaren geleden ooit gedacht. In de tijd dat hij elke dag moest afwachten of er überhaupt iets te eten was en of hij niet weer op de straat moest slapen in alle onveiligheid en regen. En nu, een aantal jaren lateris hij in staat om gewoon voor zichzelf en zijn familie zorgen met zijn eigen salaris ! Dit was gewoon zo leuk om mee te maken hoe een jongen totaal kan veranderen. Van een straatjongen naar eindverantwoordelijke van tomatenkassen en een baas die hem alle kansen geeft om zichzelf verder te ontwikkelen. Dit soort ervaringen en verhalen houden je als staff altijd weer op de been, omdat je weet dat je kan bijdragen aan een grote verandering in het leven van een jongen. En soms ziet een jongen dat zelf niet en klaagt hij over allerlei dingen en wil hij naar huis, want vaak moeten we de jongens overtuigen om op de farm te blijven. Omdat, helaas, vaak de jongens op korte termijn denken en niet over hun toekomst, wat er weleens voor zorgt dat ze hun vrijheid missen in de stad of in andere zaken. Dus veel tijd van de staff gaat in het overtuigen van de jongens om op de farm te blijven, gelukkig hoeven wij dat niet Alleen te doen, maar met God. Het mooie is dan ook dat het merendeel van onze jongens het programma afronden en erna naar een baan gaan. Om dan vervolgens net als Kevin te zeggen, op de farm had ik niet altijd door wat voor goede plek het was en hoe mooi en groot de kans was voor een betere toekomst. En door dit soort woorden en verhalen voelt de staff zich gesteund en gemotiveerd om elke keer weer nieuwe jongens te begeleiden en met de hulp en kracht  van God naar een baan te brengen !!

 

En daarover gesproken…..aankomende vrijdag hopen we weer nieuwe jongens te verwelkomen op de farm.  De eersten uit het Kibera programma!! Als staff bidden we voor deze jongens dat ze het programma mogen afmaken en dat ze bovenal God leren kennen.Bidt je mee?

 

En nog een kort stukje waarom het zo noodzakelijk is om deze jongens te steunen en hen een kans te geven. Vandaag (donderdag 10 mei) hadden we in Kibera het laatste gesprek met de jongens die morgen naar de farm gaan. We hebben morgenochtend om 8 uur afgesproken en zeiden tegen ze:”kom niet te laat hè?” ( want 8 uur is in Afrika vaak, als het meezit, 11 uur). Vervolgens zeiden sommige jongens al grappend tegen 2 jongens: ”Jullie kunnen nooit te laten komen en anders maken we jullie morgenochtend wel wakker” Dat wakker maken kan door ons zelf gedaan worden omdat de jongens buiten bij een hoop stenen slapen op de plek waar we iedere keer samen komen, ergensin het midden van Kibera…. En waar we dus morgen ook afgesproken hebben. Hoe schrijnend is dit.  Een grap waar iedereen om lacht (wat niet erg is) maar tegelijkertijd zo pijnlijk is,  als je je realiseert dat deze grap gewoon bittere waarheid is. De jongens slapen dus gewoon exact op de plek waar wij in de ochtend verzamelen om naar de farm te gaan.. Daarom moeten deze jongens naar de farm voor een betere toekomst met als voorbeeld Kevin !!

Een leuke groepsfoto maar dit is dus de plek waar enkele van onze jongens normaal slapen…

Categories :

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *